1 november.

Papa is eindelijk begonnen met de revalidatie therapie. Deze heeft hij nu twee keer in de week, en bestaat uit fysio-, ergotherapie, de revalidatie arts en de psycholoog. Vanaf volgende krijgt hij er een derde dag bij met hydrotherapie. Sinds vorige week is ook zijn taxi vervoer goedgekeurd. Hij vindt dit zelf zeer prettig, onder het motto ‘dan hoef ik niemand meer lastig te vallen!’.

De afgelopen 4 weken zijn we de epilepsie medicatie af gaan bouwen, hier is hij sinds vorige week helemaal mee klaar. Hij heeft nu nog wel een speciale neusspray bij zich voor het geval hij een epileptische aanval krijgt. Deze moet een ander dan toedienen.

Sinds vorige week heeft mama hem ook aan het werk gezet in het huishouden. Kleine huishoudelijke taken gaan op zich goed, maar vragen wel nog altijd veel energie van hem. Ook heeft hij al verschillende keren bezoek gehad, dit ervaart hij als prettig, en kan nu ook duidelijker aangeven als het hem genoeg is en zijn hoofd vol zit. Verder wandelt hij samen met mama elke dag als het zich toelaat twee keer een dik uur. Het lichamelijke stuk wordt steeds meer opgebouwd. Eten blijft nog wel een dingetje, stamppot met gehaktballen en dikke tomatensoep staan nog steeds op het menu. Laatst heeft papa een frikandel gegeten, deze was veel te zout. Zijn smaak is veranderd. Papa heeft de afgelopen tijd nog altijd niet om een kop koffie of om een sigaret gevraagd. Of om andere dingen die hij voorheen lekker vond.

Ook is het slapen nog steeds lastig, papa benoemt het zelf meer als ‘rusten’. Door de nacht heen is hij vaak wakker, en piekert hij nog veel. Mama heeft een speciale zwaartedeken voor hem gekocht, maar hier moest hij vanaf moment één niks vanaf weten. Nu slaapt mama er elke nacht onder als een roosje. Door de dag heen is papa nu steeds vaker momenten alleen thuis, maar vindt het nog steeds heel prettig als er iemand bij hem in de buurt is. Hij begint zijn dag met een korte wandeling samen met de hondjes. Dit doet hem heel goed. Om 12:00 staat hij al vaak voor de raam te kijken wanneer Nando nu eens uit school komt om samen te kunnen lunchen. Noodles maken voor Nando kan papa nu als de beste.

Afgelopen zondag is papa voor het eerst in Roermond geweest, en heeft hij samen met mama op het terras gezeten. Uit macht der gewoonte zei hij nadat mama besteld had ‘doot mich auch mer eine cappuccino’ tegen de serveerster. Waarop mama hem verbaasd aankeek en hij dat snel bijstelde naar een cola. Vertellen doet papa dan bijna niet. Hij is dan vooral bezig met het verwerken van alle prikkels die op hem afkomen. Dit is ook zo tijdens de wandel uurtjes. In de ochtend, voordat ze naar Roermond zijn gegaan heeft mama, papa alle foto’s en filmpjes van zijn ziekenhuisopname laten zien. Dit was zeer heftig voor hem.

Papa heeft mij gevraagd om jullie allemaal te bedanken voor de lieve berichtjes en alle steun die hij van jullie heeft gekregen de afgelopen tijd en nu nog steeds. Om maar te zwijgen over de vele kaarsjes die jullie voor hem en ons aangestoken hebben.

Dit betekend ook dat papa langzaam aan de blog wilt gaan lezen. De eerdere reacties hebben we hem wel al een keer laten zien, maar deze gaat hij nu stukje bij beetje bij lezen.

Nogmaals namens papa; dankjewel voor alles.