Woensdag 4 augustus. Dag 24.

Maandag hebben we een bezoekje gehad van de fysiotherapeut. Het intake gesprek was goed gegaan, tot de fysiotherapeut het een goed idee vond om te benoemen tegen papa “dat hij nooit meer op zijn oude niveau terug zal komen.” Hoe kunnen ze zoiets zeggen na alleen een intake gesprek? Hier was papa de rest van de dag heel emotioneel over.

Gisteren had papa een goede dag, hij heeft twee keer zijn fysio oefeningen gedaan. Hij vindt het heel moeilijk als mama gaat werken. Het liefst heeft hij haar hier thuis, gewoon in de buurt of weten dat ze thuis is, is al genoeg. Later op de middag hebben we bezoek gehad van de huisarts. Papa heeft zelf even een gesprekje met haar gehad. Toen ze weg was zei hij; “Nou die haaj net zo good weg kinne blieve”. Ze had papa op het hart gedrukt dat als er iets is, dat hij gewoon moest bellen. ‘S avonds kwamen we erachter dat papa in zijn zij uitslag heeft. Toen we naar het ziekenhuis belde werden we doorverwezen naar onze eigen huisarts, of de hap. We hebben daarna nog geschakeld met de thuiszorg die ons geruststelde dat het een allergische reactie kan zijn op de antibiotica.

De thuiszorg heeft dit vanochtend meteen gecheckt en gezegd dat we antihistamine tabletjes bij de huisarts moesten halen. Dit moest eerst overlegd worden met de huisarts. Twee uur later belde ze terug met de conclusie; “neem maar contact op met het ziekenhuis in Maastricht.” Toen we vertelden dat we dit al gedaan hadden, moest er weer overlegd worden met de huisarts die toen met het weerwoord kwam; “stuur dan maar een foto door.” Daarna kregen we een sms’je dat er medicatie klaar zou liggen, zalf ipv tabletjes. Na heen en weer gebel met de huisarts, afdeling neurologie en eindeloze discussies mochten we vanavond dan toch de histamine tabletjes ophalen voor papa. Papa had heel sterk het gevoel dat hij niet serieus genomen werd. Vooral na zijn gesprek met de huisarts gisteren. De neuroloog heeft wel benadrukt dat we papa in de gaten moeten houden, ivm de allergische reactie op de antibiotica, en bij twijfel meteen 112 moeten bellen. Als de reactie erger gaat worden moet we weer terug naar Maastricht om te kijken voor een andere antibiotica. De neuroloog was ook zeer verbaasd over het feit dat de huisarts niet was komen kijken, of papa in de praktijk wou zien.

Vandaag heeft papa een rondje door de tuin gewandeld met Nando. Ze hebben samen de planten bekeken en een beetje gekletst met elkaar. Toen papa naar bed is gegaan, heeft Nando bij het ziekenhuis bed een hut gebouwd, om te chillen. De emotionele rollercoaster voor papa is er nog heel erg. Hij is nog heel snel moe, vooral als je even met hem gepraat hebt. Verder is de hoofdpijn minder alleen nog af en toe steken in zijn hoofd.

Om een sigaretje heeft papa nog steeds niet gevraagd. Mama rookt nu stiekem als een boefje als papa het niet in de gaten heeft of boven in bed ligt. Toen papa gisteravond belde of ze hem wou komen halen boven, heeft ze eerst haar sigaretje, asbak en de rest van het bewijsmateriaal verstopt voordat ze papa boven is gaan halen.

Over een paar dagen zullen we weer een update plaatsen. Namens ons allemaal inclusief papa heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes en kaartjes die we hebben gekregen. Hopelijk blijven jullie nog allemaal een beetje mee duimen voor de komende weken. ❤️