Zaterdag 24 juli. Dag 13.

Vandaag zijn mama en Roxenna bij papa geweest. Papa had vandaag niet zo’n goede dag. Hij was heel erg duizelig. Wel heeft een kort stukje over de gang gewandeld samen met de fysiotherapeut. Dat was heel vermoeiend. Hij blijft over het heden en verleden bezig. Waar nog heel veel gaten in zitten. De verpleging kwam voor zijn medicijnen. Ze vroegen of hij zelf de oogdruppels had. Waarop papa zei; “nee, ik heb oordruppels”. Mama vroeg of ze iets hadden voor de duizeligheid en misselijkheid. Waarop de verpleging zei dat ze wel iets voor de pijn hadden, maar dat hij dit zelf aan moet geven, en er naar moet vragen. Dit is op dit moment nog een hele brug te ver voor hem.

Het eten was ook een weer een feestje. Dit keer zat er als verassing voor papa alleen een kommetje jus, en een bakje appelmoes. “Foutje in de keuken…” Mama had gelukkig soep meegenomen. Want ze moesten een heel uur wachten op het nieuwe eten. Voor papa is het eten heel vermoeiend. Net als gesprekken voeren.

Met zijn gedachte zat hij vooral thuis. “Ich wil noa hoes!”. Roxenna mocht heel even bij hem komen. “Want anders is ze voor niks gekomen” had hij tegen mama gezegd. Zijn wondjes in het gezicht en neus van de bacterie zien er gelukkig ook een stuk beter uit.

De koppijn is nog in alle hevigheid aanwezig. Hij blijft graven in zijn hoofd. En realiseert zich nu ook heel erg dat hij niet veel kan doen, omdat hij dan doodmoe is.