Donderdag 22 juli. Dag 11.

Vandaag zijn mama en Roxenna bij papa op bezoek geweest. Mama was weer ouderwets ‘ha mam!’. Papa heeft vandaag weer een mijlpaal behaald, rechtop zitten, en samen met de verpleegster naar de wc gaan. Daarna is papa wel weer heel snel gaan liggen. Hij heeft nog steeds hele erge hoofdpijn. De bacterioloog was geweest. Ze gaan nu kijken hoelang papa de antibiotica moet. Waarop papa zei; “En den kan ich noa hoes!”.

Wat natuurlijk niet zo is…

Tussendoor zie je papa graven in zijn geheugen. We hebben papa een telefoon gegeven. Dit zodat hij mama makkelijker kan laten weten dat hij haar stem wilt horen. Een minuut bellen is vaak al te lang. Hij heeft ook zijn eerste berichtje via whatsapp gestuurd, en een video telefoontje gedaan met Nando.

Op een gegeven moment vroeg papa hoe het met Wim is. Toen mama zei dat de operatie niet door is gegaan antwoordde hij met; “Boah mot der noe weer wachte?”.

Papa vindt het moeilijk om Roxenna, Viënna en Nando te zien. Hij vindt het emotioneel heel moeilijk voor ons. Hij vindt het wel fijn om ons te zien, maar het was gewoon moeilijk.

Mama heeft hem een foto laten zien van toen papa op de IC lag. Hier werd hij heel emotioneel van. Mama heeft hem voorzichtig een beetje verteld over afgelopen week. Maar daar weet hij niks van.

Papa heeft vanavond ook gegeten. Op zijn menu stond ook sla. Maar daar was papa heel duidelijk over. “ICH BEN GEINE KNIEN!!”

Toen hij onder de deksel keek, zat er ook nog penne bij. “Gatver!” Was zijn antwoord en toen ging heel snel zijn deksel dicht. Uiteindelijk heeft papa geprakte aardappel met erwtjes en jus gegeten. Wat “Neet te eate” was. Pudding gaat er nog het gemakkelijkste in!

Ons bezoekmoment bestaat veel uit stiltes en basale antwoorden. Zijn situatie is nog altijd hetzelfde. Morgen krijgen we te horen wanneer we weer een gesprek met de neuroloog krijgen. Dit om te bespreken hoe kritiek papa’s situatie nog is. Ondanks dat papa kleine sprongetjes aan het maken is, is zijn situatie nog altijd kritiek!